De Amalfikust in Italië stond al jaren op mijn verlanglijstje. Natuurlijk had ik gelezen over de enorme drukte en het chaotische vervoer, maar ik dacht: hoe erg kan het zijn? Ik ben op meer overtoeristische plekken geweest en dat verpestte mijn ervaring nooit compleet. De Amalfikust bleek helaas van een speciaal kaliber. Is een vakantie aan de Amalfikust nog de moeite waard? Misschien, als je een aantal praktische tips ter harte neemt en je verwachtingen bijstelt.
Mijn ervaring aan de Amalfikust
De eerste dagen van mijn rondreis langs de Amalifkust verbleef ik in Vietri sul Mare, aan het oostelijke einde van de kuststrook. Dat was top. Ik wandelde naar wat mooie dorpen in de omgeving, bezocht de sfeervolle stad Salerno en hoefde maar één keer een bomvolle bus te nemen. Er komen natuurlijk genoeg toeristen naar Vietri sul Mare, maar het voelde nooit druk en je kunt er ook nog iets van het gewone leven aan de Amalfikust zien.
Als de ferry’s niet gaan
Na een paar dagen was het tijd om te verkassen naar het centrum van de Amalfikust: het dorp Amalfi. Dat begon al niet best. Vanwege het heel slechte weer gingen de ferry’s niet. Dat betekende dat ik, samen met alle andere toeristen die naar Amalfi wilden, aangewezen was op de bus. Ik stond om acht uur klaar bij de bushalte, in de veronderstelling dat dat vroeg genoeg was om de grootste drukte voor te zijn. Fout.
Bomvolle bussen
Bij de bushalte stond al een lange rij mopperende mensen in de stromende regen te wachten. De eerste bomvolle bus reed onze halte voorbij. De tweede bus, een uur (!) later, deed hetzelfde. Uiteindelijk kon ik na 2,5 uur wachten een bus in, voor een ritje van drie kwartier over de zeer bochtige Amalfi Drive. In een bus met reclame op alle ramen, zodat je niet naar buiten kon kijken. Fijn als je gevoelig bent voor wagenziekte. Ik had trouwens tijdens al dat wachten ook naar prijzen voor een Uber gekeken. Die liepen op tot 180 euro, dus dat was geen optie. Sowieso zijn taxi’s geen optie aan de Amalfikust: de prijzen gaan nergens over.
Enorme drukte in Amalfi
Eenmaal in Amalfi rolde ik meteen een krankzinnig toeristengeweld in. Dit is geen verhaal in de trant van ‘stomme toerist vindt alle andere toeristen stom’. Ik wist vooraf dat het heel druk zou zijn aan de Amalfikust en ik was zelf onderdeel van dat probleem. Maar Amalfi barstte uit zijn voegen. Er stonden rijen chagrijnige toeristen bij een man in een oranje hesje, die op zijn gemak buskaartjes verkocht. Want in Amalfi kun je opeens geen buskaartjes meer kopen bij een Tabacchi, zoals in de andere dorpen. Dat moet ergens op straat. Of online, maar de app werkte even niet tijdens mijn bezoek. Door de hoofdstraat van Amalfi schuifelden hordes toeristen langs winkels met als collectief thema ‘citroenen’ en elk restaurant zat overvol en hanteerde belachelijke prijzen. Citroensapje voor 15 euro, iemand? Het grootste probleem: in Amalfi is er niets wat níet draait om toerisme. Het is een soort Disneyland-versie van Italië.
Gekkenhuis in Positano
Mijn volgende bestemming was Positano, het populairste dorp aan de Amalfikust. Gelukkig gingen de ferry’s weer, maar de chaos aan de haven van Amalfi was compleet. Waarom is er één rij voor alle ferry’s, met verschillende bestemmingen en vertrektijden? Alle gestresste toeristen vroegen elkaar welke ferry zij moesten hebben en of ze wel op de juiste plek stonden. Uiteindelijk kwam er een ferrymedewerker die vertrektijden en bestemmingen schreeuwde, en toen moest ik me razendsnel door de rij heen worstelen om nog op tijd op de boot te komen. Waar ik uiteindelijk een plekje veroverde op het bovendek, samen met andere passagiers als sardientjes opeengepakt. Zo kon ik nog met één hand fotograferen, terwijl ik me met mijn andere hand staande probeerde te houden.
Fotosessies van toeristen
Positano bleek fantastisch mooi, maar alleen voor acht uur ’s ochtends. Daarna kon je niets meer van het plaatsje zien, want alle straten stroomden bomvol toeristen, groepen cruisepassagiers en Instagram-influencers in citroenenjurkjes. Elke fotogenieke plek (en dat zijn er nogal wat in Positano) werd ingenomen door toeristen die complete fotosessies hielden, met uiteraard zichzelf als stralend middelpunt. Al die mensen die alleen maar bezig zijn met foto’s van zichzelf in het decor van een bestemming, zonder dat ze veel van de plek zelf zien…niet te doen.
Is de Amalfikust de moeite waard?
En dat brengt me bij de vraag: is de Amalfikust nog de moeite waard? Of is dit gebied overrated? Ondanks al mijn ergernissen kan ik hier toch geen eenduidig antwoord op geven. De Amalfikust vind ik namelijk niet overrated. Want dat er zoveel toeristen zijn is niet voor niets: het is er prachtig. Als ik mijn foto’s terugkijk, denk ik ‘wat viel er nou eigenlijk te zeuren?’ De kleurrijke dorpjes tegen de steile bergen zijn enorm fotogeniek, de landschappen met groene terrassen zijn schitterend en de grillige kustlijn is onvoorstelbaar mooi. Je kunt aan de Amalfikust fantastische wandelingen maken, ik werd heel blij van de eindeloze rijen met citroenbomen en op rustige momenten is het gebied echt een Italiaanse droom. En dorpjes als Ravello zijn prachtig. Wat dat betreft is de Amalfikust nog steeds de moeite waard.
Praktische tips voor de Amalfikust
Kortom: het is logisch als de Amalfikust ook op jouw bucketlist staat. Maar het is wel handig om vooraf goed te bekijken hoe je het meeste uit je trip kunt halen. Deze tips helpen hopelijk.
1. Ga niet in vakantietijd naar de Amalfikust
Zelf was ik van 12 tot en met 20 mei aan de Amalfikust. Nog in het voorseizoen en buiten de meivakantie. Als ik zag hoe druk het toen al was, dan kan ik me niet voorstellen wat een hel dit in het hoogseizoen moet zijn. Ik zou de zomermaanden te allen tijde vermijden en zo vroeg of laat mogelijk in het voor- of naseizoen gaan. Kijk wel naar het weer in de maand van je keuze, want Amalfi in de regen is ook geen feest.
2. Huur GEEN auto aan de Amalfikust
Ik ben een enorme voorstander van een auto huren op vakantie en ook voor de Amalfikust zag ik deze tip online regelmatig voorbijkomen. Maar ik had ook vaak gelezen dat een auto zinloos is en daarom liet ik mijn autohuurplan al snel varen. Gelukkig maar! De bus en ferry zijn niet ideaal, maar een auto is al helemaal geen doen. De kustweg is supersmal en druk en je kunt onderweg nergens fatsoenlijk stoppen om een foto te maken. In de dorpen zelf is amper parkeergelegenheid en als het er is, kost het een kapitaal. Mijn hotel in Amalfi bood een ‘speciale prijs’ van 60 euro per dag aan. Kansloos!
3. Maak zoveel mogelijk gebruik van de ferry’s
Om je tussen de dorpen te verplaatsen, kun je kiezen voor de bus of de ferry. Mijn tip: neem de ferry als je kunt en koop een paar dagen van tevoren je kaartjes. Tijdens mijn trip reden de bussen vaak maar eens per uur (in het hoogseizoen is dat iets meer) en zaten ze meestal bomvol. Overdag rijden ze sowieso niet volgens de dienstregeling, omdat de weg tussen de dorpen zo onvoorspelbaar en druk is dat exact timen niet kan. De boten zijn ook megadruk, maar daar staat tegenover dat de uitzichten over de kust fantastisch zijn. Daar doe je het uiteindelijk voor.
4. Of nog beter: ga zoveel mogelijk wandelen
De Amalfikust is een geweldige wandelbestemming. Tussen de dorpen liggen talloze wandelpaden, die vroeger werden gebruikt door ezels die citroenen en andere goederen vervoerden. Wat mij betreft is het wandelen het hoogtepunt van een vakantie aan de Amalfikust. De uitzichten over de kleurrijke dorpen, de groene valleien en de kust zijn fantastisch. Het is heel makkelijk om de drukte al wandelend achter je te laten, zelfs op de populaire paden. Dit waren de momenten dat ik even verliefd werd op de Amalfikust.
5. Kies voor meerdere uitvalsbasissen en rustige alternatieven
Omdat ik vooraf wist dat het vervoer een bottleneck zou zijn, koos ik voor drie plekken om te verblijven: Vietri sul Mare, Amalfi en Positano. Zo kon ik vanuit die plekken de wandelingen maken die ik wilde doen en was ik minder vaak aangewezen op openbaar vervoer. Ik snap dan ook niet dat veel mensen het stadje Sorrento als uitvalsbasis kiezen. Dan zit je net buiten de Amalfikust en zijn er altijd lange boot- of bustochten nodig om aan de kust te komen. Wat betreft mijn eigen keuzes:
- Vietri sul Mare was een goed idee. Relatief rustig en leuk om ook de net wat minder vaak bezochte kant van de Amalfikust te zien.
- Amalfi vond ik niet zo geslaagd als uitvalsbasis. Het was daar zo druk en ik vond het ook niet zo bijzonder. Ik had achteraf liever in Minori of Atrani gezeten.
- Positano is superdruk en duur, maar het is ook het mooiste plaatsje aan de Amalfikust. Ik ben blij dat ik daar twee nachten ben gebleven, omdat ik zo al vroeg in de ochtend op pad kon. Dan zag ik eindelijk hoe fantastisch mooi Positano is. Want dat is bijna niet zichtbaar als je alleen maar bezig bent om je door massa’s mensen heen te worstelen, of moet wachten tot een influencer zeshonderd foto’s van zichzelf heeft laten maken.
6. En verder: het is wat het is – of kies een alternatief
Het blijft een lastig verhaal, als toerist klagen over drukte van andere toeristen. Maar soms verpest drukte nu eenmaal een bestemming en is het niet meer plezierig om daar onderdeel van te zijn. Dan kun je twee dingen doen: accepteren dat het zo is en meegaan in de gekte, of toch een alternatief kiezen. Want heel Italië is prachtig en er zijn ook nog genoeg plekken te ontdekken waar je rustig van al dat moois kunt genieten.
