Home Persoonlijke blogs De mooiste National Geographic-momentjes

De mooiste National Geographic-momentjes

Door Karlijn

Op reis kan ik soms niet geloven dat ik echt op een bepaalde plek ben. Dat ik echt tussen de Bhutanese festivalgangers sta, gegroet wordt door Tibetaanse pelgrims of een praatje maak met een lid van de Kuna-stam op de San Blas Eilanden. Soms heb ik even het gevoel dat ik midden in de National Geographic ben gestapt. In deze post lees je over mijn mooiste National Geographic-momentjes!

1. Begroet worden door Tibetaanse pelgrims

Toen we de Tibetaanse hoofdstad Lhasa binnenreden, leek het net alsof we in een gewone Chinese stad waren beland. Overal winkels, neon en karaokebars. Niet wat we ons voorstelden bij het magische Lhasa. Maar toen we vanaf ons hotel naar het oude hart van de stad liepen, werden we stil. De lucht was ijl, we wandelden langs kraampjes met gedroogd yakvlees en zagen overal gebedsvlaggen wapperen. Rondom de heilige Jokhang-tempel liepen Tibetanen uit alle windstreken hun pelgrimsronde. De pelgrims leken soms wel honderd jaar oud. Ze zwaaiden fanatiek met hun gebedsmolens, hadden prachtige gerimpelde gezichtjes en droegen traditionele kleding. En overal waar we kwamen hoorden we ‘Tashi delek’, Tibetaans voor ‘hallo’. Sommige pelgrims staken zelfs hun tong naar ons uit, de traditionele begroeting. We groetten terug, stralend en zwaar onder de indruk. Zo magisch als die middag werd de Jokhang nooit meer.

Lhasa 1

2. Te gast op een begrafenis van de Tana Toraja

Tana Toraja in Zuid-Sulawesi, Indonesië, is een unieke plek. De Tana Toraja-stam stelt haar hele leven in dienst van de dood: alles draait om hard werken en genoeg geld verdienen voor een grootse begrafenis. Een begrafenis waar zoveel mogelijk buffels en varkens worden geslacht, zodat de dieren je kunnen begeleiden bij je reis naar het hiernamaals.

De omgeving, de begraafplaatsen en de markten van Tana Toraja waren al bijzonder, maar toen we bij een begrafenis aanwezig mochten zijn, moest ik mezelf even knijpen. De familie was prachtig traditioneel gekleed, er werden allerlei ceremonies gehouden en de gillende varkens werden aan stokken naar binnen gedragen om geslacht te worden. Rijen buffels stond hetzelfde lot te wachten. We hebben niet gezien hoe de dieren de keel werd doorgesneden, daar had ik geen behoefte aan. Maar ik keek mijn ogen uit. Wat een andere, onbegrijpelijke wereld. En wat bijzonder om daar even deel van uit te maken.

Tana Toraja

3. Terug naar de Middeleeuwen in Tiruchirappalli

Eigenlijk hadden we in Zuid-India elke dag National Geographic-momentjes, maar ons eerste bezoek aan de levende tempelstad Tiruchirappalli (Trichy) staat me nog het meeste bij. Rondom de enorme tempels van Trichy vind je complete dorpen, met winkeltjes, markten en restaurants. We stapten uit de auto en mijn adem stokte even. Voor me zag ik de enorme toren van een van de tempels, versierd met honderden gekleurde figuren. Riksja’s reden af en aan, luid rinkelend met hun bellen. Koeien sjokten rustig door de smalle straatjes, kraampjes stonden vol kruiden, kaarsen en prentjes van Hindoe-goden. Twee mannen die duidelijk niet meer konden lopen bedelden om roepies en vrouwen in een wolk van kleuren en glanzende sari’s onderhandelden fanatiek bij een fruitstalletje. De geuren van wierook en riool vermengden zich met elkaar, gelukkig snel verdrongen door de geur van vers naanbrood. Ik werd er bijna duizelig van en wilde niets liever dan de bazaar in, de tempels in, en me helemaal onderdompelen in het kleurrijke, gekke, onbegrijpelijke Zuid-India.

Trichy

4. Een festival in Bhutan

Op de jaarlijkse traditionele festivals van Bhutan komen honderden mensen af. Bhutanezen in hun mooiste kleding, die dagen genieten van de dansen die monniken opvoeren. Dansen die eeuwenoude legendes uitbeelden en oude verhalen doen herleven. Met altijd een moraal op het eind. Wij mochten een dag doorbrengen tussen de feestende Bhutanezen en ik vond het prachtig om te zien. Deze festivals worden al eeuwen op dezelfde manier gevierd en nog steeds genieten de Bhutanezen met volle teugen van dit vermaak. Net als ik: ik wilde elk fantastisch, kleurrijk detail in me opnemen.

Festival Bhutan NG

5. De Kuna op de San Blas Eilanden

De San Blas Eilanden in Panama zijn geweldig. Met een propellervliegtuigje vlieg je van Panama City naar deze eilandengroep aan de Caribische kust. De piloot maakt af en toe een tussenlanding om wat pakketjes af te leveren, maar dan stijg je weer op. Met onder je paradijselijke koraaleilandjes, witte stranden en groene jungle. Ze zeggen dat de San Blas Eilanden uit 365 eilandjes bestaan, één voor elke dag van het jaar. Het is een bijzondere plek en dat komt ook door de Kuna-indianen, die dit gebied zelfstandig runnen, met hun eigen wetten, taal en cultuur. Als we het dorp Playon Chico bezoeken, zijn we erg onder de indruk. De armoede is hier groot en veel jonge Kuna vertrekken naar Panama City. Maar de Kuna vormen ook een hechte gemeenschap en het is prachtig om te zien hoe ze hun tradities in ere houden. De traditionele kleding van de vrouwen is misschien wel het mooiste: zulke kleurrijke outfits heb ik nog nooit gezien. De combinatie van perfecte bountyeilandjes en een unieke cultuur maakten de San Blas Eilanden voor mij heel bijzonder.

San Blas NG

6. De almronde van de monniken in Myanmar

Het is stil in het dorpje Nyaungshwe, vlakbij het Inle Lake. De ochtendmist is nog niet helemaal opgetrokken en de zon is nog niet op. Er is bijna niemand op straat, alleen een paar vrouwen met grote potten rijst in hun armen. Opeens schemert er rood door de mist en geruisloos verschijnt een lange rij monniken, gekleed in hun donkerrode gewaden. In complete stilte ontvangen ze hun dagelijkse maaltijd van hun dorpsgenoten. Er is niemand anders om ons heen en wij bekijken het schouwspel van een flinke afstand. Dit willen we niet verstoren. Dan schijnen de eerste zonnestralen door de bomen, gevangen door de monniken die de rij leiden. Het begin van een nieuwe dag in prachtig Myanmar.

Monniken Inle Lake

7. Ta Prohm in de regen

Het regende in Angkor Wat, Cambodja, en de meeste toeristen waren weggevlucht. Wij besloten om Ta Prohm te bezoeken, de tempel die helemaal is overgenomen door de jungle. Er was niemand. De regen stopte, de stenen van de tempel glansden van het vocht. De wortels van de bomen slingerden zich over de eeuwenoude stenen en hielden de tempel in een stevige wurggreep. Het leek alsof er nooit eerder iemand de tempel in was geweest. Tijdens dit ene stille uurtje in Ta Prohm voelde ik me even een ontdekkingsreiziger.

Ta Prohm

Ben jij wel eens ergens geweest waar je een National Geographic-gevoel kreeg? Ik ben benieuwd!

 

Ook leuk om te lezen

28 Reacties

Eva Hopstaken 2 september 2014 - 21:33

Wow Karlijn, geweldig!

Antwoord
Karlijn 2 september 2014 - 21:35

Dank je Eva 🙂 !

Antwoord
Esther 2 september 2014 - 21:51

Wat een prachtige mensenfoto’s maak jij toch! En dat laatste gevoel (Ta Prohm) hoop ik over een paar weken mee te maken 🙂

Antwoord
Karlijn 2 september 2014 - 21:54

Dank je Esther, wat leuk om te lezen! En zo gaaf dat je naar Thailand en Cambodja gaat, zulke heerlijke landen 🙂 Komt vast wel goed met dat National Geographic-gevoel!

Antwoord
DeniseM 2 september 2014 - 23:24

Móói Karlijn! Bij mij is dat ook absoluut Myanmar! Als ik je foto’s zie rúik ik het land weer, ook al is het al 12 en een half jaar geleden!
Maar daarnaast kreeg ik dat gevoel ook in Laos, Nepal, Sri Lanka, en in mindere mate (maar toch ook) in Costa Rica, Syrië en Senegal. En op nog wel meer plekken. Gek genoeg wel het meest in Azië.

Leuk gezegd trouwens: ‘National Geographic-momentjes’. Mooie trigger.

Antwoord
Karlijn 3 september 2014 - 09:38

Dank je voor je reactie Denise! Wat gaaf dat je 12,5 jaar geleden al in Myanmar was. Het is zeker een van mijn favoriete landen. Wij waren er vier jaar geleden en we hebben het er nog heel vaak over. De mensen, de sfeer, het (toen nog) ongerepte…wat een land! In Laos en vooral Nepal had ik ook wel wat National Geographic-momentjes, herkenbaar! Voor mij geldt ook dat Azië wat dat betreft wel het hoogste scoort 🙂

Antwoord
DeniseM 4 september 2014 - 10:59

Ja, lang geleden al he? Zo voelt het helemaal niet. Ik woonde toen in Bangkok en ging met 2 andere meiden 2 weken naar Myanmar. Vlucht naar Yangon en verder bijna alles met het ov gedaan. Héle lange busritten soms, en een mooie boottocht over de Irrawaddy. Heb jij die ook gedaan?

Antwoord
Karlijn 4 september 2014 - 11:11

Hoi Denise, toen keken de Myanmarezen natuurlijk helemaal raar op als ze drie Westerse meiden zagen verschijnen! Toen wij er vier jaar geleden waren, was het op een aantal plekken al een verrassing als ik ergens verscheen ;). Myanmar is nu zo sterk in opkomst, ik hoop dat ze het unieke van hun land weten te behouden…De boottocht hebben wij niet gedaan. We hadden een auto met chauffeur gehuurd en daarmee zijn we het hele land doorgereden. Dat klinkt heel luxe, maar onze auto viel bijna uit elkaar, er konden maar twee raampjes open en airco zat er natuurlijk ook niet in. Dus zaten we de hele dag stof te happen in de bloedhitte, terwijl we met volle teugen genoten van alles wat we onderweg tegenkwamen. Ik vond Myanmar zo geweldig, ik kan het bijna niet onder woorden brengen! Maar die auto was natuurlijk een stuk relaxter dan lange busritten, zeker omdat we konden stoppen als we dat wilden. En ook als we dat niet wilden, want de motor moest regelmatig afkoelen omdat ‘ie anders zou ontploffen 😉

Antwoord
DeniseM 4 september 2014 - 11:19

Dat hebben wij ook 1 dag gedaan en dat was ook een oud barrel. Maar wel iets relaxter reizen inderdaad dan meer dan 20 uur in een bus met mensen in het gangpad, die ook daar rustig doorgaan met betelnoten kauwen en dat steeds uitspugen in plastic zakjes die je dan voor je neus met dat rode spul erin steeds heen en weer ziet gaan. Als mijn blog eindelijk live gaat (helaas veel vertraging) schrijf ik daar wel een keer over. 😉
Overigens zag je op de toeristische plekken (Bagan) zelfs toen al touringcars met toeristen hoor. Maar vooral fransen en Italianen. Nederlanders heb ik er toen niet gezien. Nergens.

Karlijn 4 september 2014 - 12:06

Zulke busritten leveren achteraf altijd de mooiste verhalen op 🙂 Ik had eigenlijk niet gedacht dat er toen al touringcars rondreden met toeristen. Wij hebben die vrijwel niet gezien. Toeval blijkbaar!

Robert | Traveljunks 3 september 2014 - 09:19

Mooie foto’s! O ja, de San Blas eilanden. Ik was er 9 jaar geleden en nog steeds ben ik er vol van. Wat een geweldige plek en mensen 🙂

Antwoord
Karlijn 3 september 2014 - 09:35

Dank je Robert! De San Blas Eilanden zijn inderdaad fantastisch! Alleen al de reis er naartoe is de moeite waard 😉 Al vond ik het iets minder grappig dat we in een wolkbreuk met onweer weer terug naar Panama City vlogen met die kleine propellervliegtuigjes!

Antwoord
Marieke 3 september 2014 - 09:26

wát een foto’s!!! allemachtig. héél mooi!

Antwoord
Karlijn 3 september 2014 - 09:33

Dank je Marieke 🙂 !

Antwoord
Stephanie 3 september 2014 - 15:11

Wauw fantastisch! Mooie ervaringen en prachtige foto’s! Voor mijn National Geographic momentjes moet ik toch even nadenken hoor, van zoveel pracht als hierboven kan ik alleen maar dromen!

Antwoord
Karlijn 3 september 2014 - 15:33

Dank je Stephanie! Je komt vast nog wel op een paar momentjes, jij hebt ook heel wat gereisd 🙂

Antwoord
Tikva - Gezin op Reis 3 september 2014 - 16:04

Ik wil je blog niet meer lezen, alleen maar foto’s is mee dan voldoende!. We zijn op genoeg mooie national geopgraphic plekjes geweest maar zoals jij ze op de foto zet is echt speciaal.

Antwoord
Karlijn 3 september 2014 - 16:11

Dank je voor het compliment Tikva, dat is echt heel leuk om te lezen :)! Dan kan ik me de moeite van het schrijven voortaan besparen 😉

Antwoord
Laurens (Rondreis.nl) 3 september 2014 - 20:47

Supermooie momenten. En Azië doet wel heel goede zaken! 🙂

Antwoord
Karlijn 3 september 2014 - 20:58

Dank je Laurens! Azië doet bij mij altijd goede zaken 😉 Daar vind ik het toch altijd het meest indrukwekkend, blijkbaar!

Antwoord
Laurens (Rondreis.nl) 3 september 2014 - 21:00

Ja.. ik zou ook bijna willen zeggen “logisch”. Heb dat ook wel. Tibet staat hier wel op één wat dat betreft.

Antwoord
Karlijn 3 september 2014 - 21:02

Ja, Tibet is echt heel speciaal. Ook qua natuur een van de mooiste landen waar ik ooit geweest ben!

Antwoord
Laurens (Rondreis.nl) 3 september 2014 - 21:05

Waar is de like-knop als je hem nodig hebt! Die vergezichten daar hè. 🙂

Laura - What about her 4 september 2014 - 11:39

Prachtig! Bijzondere momenten en bijzondere foto’s. Je nam me mee.

Antwoord
Karlijn 4 september 2014 - 12:13

Bedankt voor je mooie reactie, Laura, super om te lezen 🙂 !

Antwoord
Let's travel and see 7 september 2014 - 11:14

Wat een super mooie verhalen en foto’s! Gaaf dat je Ta Prohm alleen hebt kunnen bezoeken, zonder de hordes toeristen die normaal overal rondlopen bij Angkor Wat, dat was namelijk wel iets dat voor mij afbreuk deed aan de magie daar..

Antwoord
Karlijn 14 september 2014 - 14:31

Dank je! Ta Prohm was inderdaad prachtig zonder andere mensen, dat was bij de rest van Ankor Wat wel anders…Die zonsopkomst daar ook, samen met duizenden anderen 😉 Maar Angkor blijft natuurlijk een fantastische plek. Alleen ietsje rustiger zou best mogen 🙂

Antwoord
Terugblik: September favorites - Karlijn Travels 3 oktober 2014 - 16:33

[…] Mijn eigen favoriet was ‘De mooiste National Geographic-momentjes’. […]

Antwoord

Laat een reactie achter

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.