Home Weekverslagen Wereldreisweek #7 in foto’s

Wereldreisweek #7 in foto’s

Door Karlijn

Eergisteren verlieten we Iran en kwamen we aan in onze eerste ‘Stan’. We zijn in Turkmenistan en daarmee officieel in Centraal-Azië. Ik was ervan overtuigd dat we hier geen internet zouden hebben, maar via een VPN-verbinding is het toch gelukt. Met de gewone wifi kun je alleen je mail lezen, de rest is geblokkeerd. Dit is het zevende weekverslag van onze wereldreis!

Maandag: de woestijnstad Yazd

Midden in de Iraanse woestijn ligt Yazd, vol lemen huizen, moskeeën met blauwe minaretten, smalle straatjes en drukke bazaars. Woestijn = heet, en in Yazd is het ruim 45 graden. We staan dus vroeg op en beginnen aan een mooie wandeling door het oude centrum van Yazd. Het is mooi om te zien hoe de stad is aangepast aan het hete klimaat. Vooral de windtorens die overal boven de stad uittorenen zijn speciaal: deze wekken natuurlijke airconditioning op.

Week 7_1

Dinsdag: nog dieper de woestijn in

De eerste stops zijn een vuurtempel (waar al honderden jaren hetzelfde vuur brandt) en de Towers of Silence, tempels die in een Star Wars-achtig, verzengend heet landschap liggen. Dan rijden we door naar Meybod, net als Yazd een lemen stad. Deze heeft een prachtig oud kasteel en een mooie caravanserai, een pleisterplaats op de oude Zijderoute. Via de tempel Chak Chak rijden we diep de grillige woestijn in, naar het plaatsje Kharanaq. De vervallen oude citadel van dit dorp is heel fotogeniek en vooral in het warme avondlicht prachtig. ’s Avonds slapen we in een basic caravanserai. Een mooie ervaring, als onderdeel van onze Zijderoute!

Week 7_2

Woensdag: de nachttrein naar Mashhad

Vandaag is een wachtdag: om vier uur ’s middags vertrekt onze nachttrein naar Mashhad en we hebben eigenlijk geen plannen meer. Onze chauffeur Hamid regelt thee voor een picknick in een park in Yazd en we gaan uitgebreid lunchen. Na de lunch trakteert Hamid ons op gebakjes en bij het treinstation nemen we afscheid van hem. We konden het prima met hem vinden. De vijftien uur durende nachttrein naar het noorden van Iran is heel comfortabel. We hebben een coupé voor ons alleen, er wordt eten en drinken geserveerd en we slapen prima. Reizen per trein blijft relaxed!

Week 7_3

Donderdag: de heiligste plek van Iran

Mashhad is de tweede stad van Iran en dankt haar bestaansrecht aan de shrine waar Iman Reza begraven ligt. Dit enorme complex is een heilige plek voor moslims en Mashhad staat op nummer vier van heilige steden, na onder andere Mekka. We willen de shrine het liefst zelf verkennen, maar als ik om een chador ga vragen bij de ingang (dat ding is verplicht in shrines, gelukkig niet in moskeeën), worden we natuurlijk onderschept. We mogen als niet-moslims en enige Westerse toeristen in de verre omtrek niet alleen naar binnen en krijgen een gids toegewezen. Dat blijkt een leuke vrouw die perfect Engels spreekt, dus we steken er toch nog wat van op. De shrine zelf is prachtig, overdadig versierd en heel druk bezocht en het is toch bijzonder dat we het complex als niet-Moslims mogen bekijken.

Week 7_4

Vrijdag: klaar voor Turkmenistan

’s Ochtends maken we een klein uitstapje naar Tus, waar de tombe van de Iraanse dichter Ferdosi ligt. We bezoeken ook nog een oude moskee en weer terug in Mashhad lunchen we uitgebreid bij een oud theehuis. De rest van de dag doen we niet veel meer. We bereiden ons voor op de grensovergang met Turkmenistan, halen ons Russisch op en besteden wat tijd aan onze filmpjes en foto’s.

Week 7_5

Zaterdag: cultuurshock in Turkmenistan

Het is drie uur rijden naar de grens. Het laatste stukje tot de grenspost rijden we mee met een lokaal busje, vol kleurrijk geklede Turkmeense vrouwen. De grensovergang zelf duurt zo’n drie uur. Er zijn allerlei systemen waar we in mee moeten en we moeten twee keer langs de bank-Nazi om onze visa- en registratiekosten te betalen. De bank-Nazi is de meest chagrijnige en agressieve vrouw van het noordelijk halfrond, dus de tweede keer durven we bijna niet bij haar aan te bellen. Maar goed! Aan de andere kant wacht een chauffeur en dan rijden we de 35 kilometer naar Ashgabat, volgens de Lonely Planet een kruising tussen Las Vegas en Pyongyang. Geen gekke vergelijking. We rijden over brede, lege wegen, met aan weerszijden pompeuze witmarmeren gebouwen, enorme fonteinen en gouden beelden van de voormalige president Turkmenbashi.

Week 7_6

Cultuurshock

In ons hotel raken we spontaan in een cultuurshock. Mijn hoofddoek had ik natuurlijk al afgedaan en ook mijn twee Iraanse kledingstukken liggen in de prullenbak. Maar ons hotel blijkt een zwembad te hebben waar locals rondhangen in bikini’s en zwembroeken. Er is een bar waar meisjes in hotpants bedienen. Uit de speakers knalt Westerse dancemuziek. Er is bier. Er is een disco. Er is vermaak voor mannen en vrouwen samen. We hebben niet zo bewust gevoeld dat het daar in Iran zo aan ontbreekt, in het openbaar dan. Misschien ook doordat we er langzaam in zijn gekomen, via Oost-Turkije. We wennen er snel weer aan en nemen een duik in het zwembad. Met een grote pot bier na afloop!

Zondag: de bizarre wereld van Ashgabat

Ashgabat is weer zo’n uitgestrekte stad waar je zonder auto niets kunt. We zijn dus blij met onze citytour, die ons langs de ‘hoogtepunten’ van de stad leidt. Tot vijf jaar geleden was de bazaar van de stad één van de highlights van Centraal-Azië, maar in 2010 is deze heerlijke chaos verhuisd naar een enorm complex van betonnen barakken tien kilometer buiten de stad. Van de sfeer is helemaal niets meer over en we vinden er niets aan. Alleen de dierenmarkt, waar schapen, geiten en kamelen worden verhandeld, is nog de moeite waard. Net als het bekijken van de traditioneel geklede Turkmenen. We bezoeken ook de Russische bazaar, waar je etenswaren kunt kopen. We komen er net een beetje in met Russische gesprekjes met verkopers, als een politieman langsloopt. “No photo”, zegt hij vermanend, terwijl ik niet eens een foto maak. We waren even vergeten dat we in een extreem gesloten politiestaat zijn. Je mag in de stad bijna niets fotograferen, vooral het protserige presidentiele paleis is off limits. De rest van de dag bezoeken we twee moskeeën en een aantal oerlelijke monumenten. Wat een bizarre stad!

Week 7_7

De komende dagen zijn we nog in Turkmenistan en trekken we de woestijn in. Donderdag wacht de grensovergang met Stan nummer 2: Oezbekistan!

Ook leuk om te lezen

32 Reacties

tikva 8 juni 2015 - 07:08

Wow wat is het daar toch mooi.. Ook erg benieuwd hoe de stans gaan zijn.

Antwoord
Karlijn 11 juni 2015 - 17:58

Hoi Tikva, Turkmenistan is in elk geval bizar! We zijn vandaag aangekomen in Oezbekistan, qua sfeer in elk geval heel anders. Ik ben ook zo benieuwd naar de andere landen!

Antwoord
Rosanne 8 juni 2015 - 07:25

Heel gaaf weer, Karlijn! Juist die extreme verschillen maken het zo interessant.

Antwoord
Karlijn 11 juni 2015 - 17:58

Hoi Rosanne, helemaal waar! Elke grensovergang betekent een heel ander soort land. Erg gaaf om die verschillen te zien!

Antwoord
eva - eighty7 8 juni 2015 - 07:55

Tof overzicht weer! Bizar dat je ineens in zo’n stad terechtkomt; vormt een mooi contrast met Iran.

Antwoord
Karlijn 11 juni 2015 - 17:57

Dank je Eva! Het was inderdaad even een cultuurshock, maar wel heel fijn om van de kledingvoorschriften in Iran af te zijn!

Antwoord
De Wandelgek 8 juni 2015 - 07:55

Leuk verhaal weer en Turkmenistan is niet heel veel veranderd sinds 2004 🙂 Ik heb destijds nog wel die oude markt bezocht en die was vooral ook vanwege de tapijtenhandel best indrukwekkend. Jammer dat deze verplaatst is. Heb je het megalomane standbeeld van Turkmenbashis boek al gezien? Dat van dat niet fotograferen klinkt heel bekend. Toch zijn er manieren om hier onderuit te komen. Gebruik het gespiegeld glas van tegenoverliggende gebouwen of beklim de hoogste toren en maak foto’s in een onbewaakt moment
Hebben jullie bij het hotel ook nog steeds gewapende politie op de straateinden staan? En de het programma van de staatstelevisie is ook verhelderend Er staat ook nog ergens een bijna kopie van de blauwe moskee in Ashgabat.
Iran blijft prachtig mooi zowel landschap als die blauwe tegeltjes op de gebouwen. Grappig: in Deventer wordt ook door Turken veel geBB-cued in het park. Waar zpu dat gebruik vandaan komen?

Antwoord
Karlijn 11 juni 2015 - 17:56

Hoi Wandelgek, ik kan me voorstellen dat Turkmenistan in veel opzichten nog hetzelfde is. Het lijkt er niet op alsof verandering onderweg is…Wel gaaf dat jij de markt nog in zijn oude glorie hebt gezien. Dat was nu wel een beetje een teleurstelling. Wat betreft de gewapende politie: die was er nog steeds. En de Blauwe Moskee-kopie ook, die hebben we bezocht! Ik vond Turkmenistan echt bizar. Ik had het niet willen missen, maar ik ben blij dat we nu in Oezbekistan zijn. Waar overigens ook enthousiast gebarcebued wordt 😉

Antwoord
wacca 8 juni 2015 - 08:10

Wat een contrast… Maakte je dan toch een foto van het paleis in Turkmenistan? Of is dat gebouw rechts bovenaan van je collage nog een ander bouwwerk.
Weer een heel toffe blogpost!

Antwoord
Karlijn 11 juni 2015 - 17:53

Dank je Liesbeth! Ik heb geen foto gemaakt van het paleis. Dat durfde ik echt niet, met al die politie en militairen eromheen 😉 We mochten niet eens op de brede stoep langs het paleis lopen, we werden naar de overkant gestuurd! Het bouwwerk op de foto is een moskee, maar qua stijl lijkt het paleis er wel wat op. Veel goud en marmer en de regering van Turkmenistan is blij 😉

Antwoord
Sieds | Sieds My Travels 8 juni 2015 - 08:46

Weer een mooie week, mooi om te lezen en te zien! Wat een verschil tussen twee buurlanden haha, idd een echte cultuurshock. 🙂

Antwoord
Karlijn 11 juni 2015 - 17:51

Nou, inderdaad 😉 ! We zijn vandaag in Oezbekistan aangekomen, gelukkig weer heel anders dan het bizarre Turkmenistan!

Antwoord
Edith | [travel.create.repeat] 8 juni 2015 - 13:48

Wat heerlijk om zo mee te kunnen reizen door dit vreemde land! Volgens mij kan ik me ook een aflevering met Floortje Dessing herinneren in Turkmenistan… Ben benieuwd of deze gekkigheid ook in de woestijn speelt. Geniet!

Antwoord
Karlijn 11 juni 2015 - 17:49

Hoi Edith, Turkmenistan was ook in de woestijn heel bizar! Gaaf om eens te zien, maar zes dagen vonden we lang genoeg. We zijn vandaag aangekomen in Oezbekistan, dat voelt alweer heel anders!

Antwoord
Stéphanie | Expeditie Aardbol 8 juni 2015 - 13:55

Een omgekeerde cultuurshock, bizar lijkt me! Turkmenistan klinkt overigens niet verkeerd, ben benieuwd naar die verhalen :)!

Antwoord
Karlijn 11 juni 2015 - 17:48

Haha, het was ook echt bizar! Ik voelde me echt alsof ik iets verkeerd deed door in mijn bikini buiten te gaan zitten 😉 Turkmenistan was een hele bizarre ervaring, ik ga eens even bedenken wat ik daarover moet schrijven 😉

Antwoord
Kimber - Reisgenie 8 juni 2015 - 13:58

Wat een bizar land inderdaad en wat gaaf dat je daar nu bent! Heerlijk om mee te genieten van je reizen. Je foto’s zijn zoals altijd weer geweldig!

Antwoord
Karlijn 11 juni 2015 - 17:47

Thanks Kimber! Turkmenistan is inderdaad extreem bizar. We waren wel een beetje blij dat we vandaag naar Oezbekistan konden, maar ik had het niet willen missen. Zoveel raars en bizars daar, ongelofelijk!

Antwoord
Sabine 8 juni 2015 - 14:32

Leuk verhaal en prachtige foto’s! Ik geniet met jullie mee!

Antwoord
Karlijn 11 juni 2015 - 17:45

Thanks Sabine, super dat je meeleest!

Antwoord
Ester 8 juni 2015 - 17:40

Wat een andere wereld, indrukwekkend!

Antwoord
Karlijn 11 juni 2015 - 17:44

Hoi Ester, de Stannen zijn inderdaad weer heel anders dan Iran! Vandaag zijn we in Oezebekistan aangekomen. Op het eerste gezicht is het hier een stuk gezelliger dan in bizar Turkmenistan 😉

Antwoord
Malou 8 juni 2015 - 20:42

Leuk verhaal weer!

Antwoord
Karlijn 11 juni 2015 - 17:44

Thanks Malou!

Antwoord
Leonie | Troikatripper 19 juni 2015 - 14:48

Ik ben heel erg benieuwd naar Turkmenistan, ziet er echt fantastisch uit!

Antwoord
Karlijn 20 juni 2015 - 07:22

Hoi Leonie, Turkmenistan is wel erg apart! Ik zou het nooit aanraden als aparte reisbestemming, maar als onderdeel van de Zijderoute is het leuk om mee te pikken. Het is zo’n bizarre wereld, ik weet nog steeds niet echt wat ik er precies van vond. Maar de Dervaza-krater is geweldig, een van de highlights tot nu toe!

Antwoord
Marcella 28 juni 2015 - 19:56

Wat een cultuurverschil joh, bedekkende kleding en nu hotpants. Toch ook wel lekker dat de kleren in de prullenbak konden 😉

Antwoord
Karlijn 29 juni 2015 - 11:58

Nou, inderdaad! Ik heb ze nog net niet ritueel verbrand 😉 Zo fijn dat die hoofddoek na drie weken af kon!

Antwoord
Nanda 8 september 2015 - 16:00

Die shrine (ja ik ben wat laat… ik wilde er even voor gaan zitten en voor ik het wist zag ik Indonesische tafereeltjes) wat is dat mooi!

Antwoord
Karlijn 9 september 2015 - 15:13

Beter laat dan nooit 😉 Leuk dat je even flink aan het bijlezen bent!

Antwoord
Jenny - ikreis.net 13 december 2015 - 10:12

Nogmaals dit verslag gelezen. Over een weekje zit ik in het vliegtuig naar Iran.

Ik weet nu al dat ik te weinig tijd ga hebben voor alles wat ik zou willen zien. Ik ben heel benieuwd hoe het regelen van het vervoer ter plekke gaat, maar het komt vast goed.

Antwoord
Karlijn 14 december 2015 - 00:40

Dat komt zeker goed! Ga enorm genieten van Iran, ik ben zo benieuwd hoe je het gaat vinden! Geweldig, dat kan niet anders 🙂

Antwoord

Laat een reactie achter

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.